Қазақстанның табиғаты – ұлттың ортақ байлығы. Ұлан-ғайыр дала, өзен-көлдер, орман-тоғайлар мен жануарлар дүниесі елдің табиғи келбетін қалыптастырады. Бірақ табиғи байлықтың мол болуы оны шексіз пайдалануға болады деген сөз емес.
Табиғатқа келетін зиян кейде бірден байқалмайды. Бір тасталған бөтелке, бір кесілген ағаш немесе ластанған шағын өзен үлкен мәселе болып көрінбеуі мүмкін. Бірақ осындай әрекеттер мыңдаған рет қайталанса, оның салдары ауқымды болады.
Сондықтан экологиялық жауапкершілік үлкен мәселелерден емес, күнделікті әдеттен басталады. Суды босқа ағызбау, қоқысты табиғат аясына тастамау, ағаш отырғызу, жануарларға зиян келтірмеу – қарапайым болғанымен, маңызы зор әрекеттер.
Әсіресе табиғатқа деген құрметті бала кезден қалыптастыру қажет. Табиғатты тек демалатын орын ретінде емес, тіршілік ететін орта ретінде қабылдауымыз керек. Далаға шыққанда артынан қоқыс қалдырмау – мәдениеттіліктің қарапайым белгісі.
Экология мәселесін шешуде мемлекет пен қоғамның бірлескен әрекеті қажет. Мемлекет заң мен талаптарды күшейтіп, инфрақұрылым қалыптастырса, азаматтар жауапкершілік танытуы керек. Екеуі қатар жүргенде ғана нақты нәтиже болады.
Табиғатты бүгін қалай пайдаланатынымыз ертеңгі өмір сапамызды анықтайды. Таза ауа, таза су, жасыл желек – болашақ ұрпақтың да қажеті.
Сондықтан табиғатты қорғау – сәнді бастама немесе уақытша науқан емес. Бұл – өмір сүру мәдениеті.
Г.СӘДУАҚАСОВА
